در فضای باز کاخ٬ دکوری زیبا با نورپردازیهای زیباتر به چشم می خورد. مراسم با نیم ساعت

 تاخیر شروع شد(طبق سنت ما ایرانیها!) . بعد از قرائت قرآن و پخش سرود ایران ٬ تواشیح

 بسیار زیبایی اجرا شد.

 موسیقی این تواشیح که ساخته محمدرضا علیقلی بود به دل همه نشست. 

سپس مراسم اهدا جوایز آغاز شد. وقتی علیرضا خمسه با دخترانش روی صحنه آمد٬ کمی

 میهمانان را خنداند.ولی بعد کم کم برنامه حالت یکنواختی به خودش گرفت. مجری برنامه

(پرویز پرستویی) که دبیرجشنواره هم بود ٬ آنقدر خسته بود که کلامش شور و حرارتی

نداشت. برندگان خیلی خشک و رسمی جایزه هایشان را می گرفتند و برمی گشتند.دریغ

از یک کلام زیبا یا برنامه ای که به آن یکنواختیخسته کننده شور و هیجانی ببخشد.

بر روی حوض جلوی صحنه پلی ساخته بودند که گویا کمی قبل از

 اجرای برنامه قسمتی از آن شکسته بود. پرستویی مرتباْ به دریافت کنندگان جوایز تاکید

می کرد که هنگام بالا رفتن از پل از گوشه آن حرکت کنند تا حادثه ای رخ ندهد. و این تنها

 هیجان برنامه بود! هر بار که هنرمندی از روی پل رد می شد نفسها در سینه حبس

می شد.تازه در اواسط برنامه بود که پرستویی یادش آمد که باید از وسط پل عبور کنند.

چون گوشه آن شکسته بود!!! بگذریم. 

 با اجرای موسیقی توسط استاد حسین علیزاده  و گروهش ٬میهمانان کمی به وجد آمدند.

ولی متاسفانه برنامه موسیقی به قدری طولانی شد که حضار چندین بار با تشویق کردن و

 دست زدن ٬خواستار پایان موسیقی شدند. طوریکه بعد از موسیقی با آمدن پرستویی به

روی صحنه ٬ میهمانان یادشان آمد که برای جشن سینما آمده اند نه تماشای کنسرت!

 بعد از کنسرت باز هم همان یکنواختی ادامه داشت و تندیسها اهدا شد. بعد هم پرستویی

خسته اعلامکرد که برنامه تمام شد. به همین سادگی! ولی طبق یک برنامه از پیش تعیین

 شده از پرستوییدرخواست شد که آوازی بخواند. کم کم میهمانان داشتند می رفتند که آواز

با پخش کلیپی بسیار زیبا همراه شد. بعد هم در کمال ناباوری میهمانان٬ فضای کاخ نور

افشانی شد. تازه اینجا بود که خواب ازسر میهمانان پرید . با یک چشم ٬ آسمان و با چشم

دیگر صحنه را می دیدند. روی صحنه حرکات موزوندر حال اجرا بود. بعد هم هنرمندان روی

 صحنه جمع شدند. و خدا رو شکر که پل نشکست!

پس از آن حاضرین در حالیکه از سرما (هیجان ناشی از جشن ) به خود میلرزیدند کاخ را

ترک کردند.ای کاش خانه سینما این روز آخر به آقای پرستویی استراحت میداد تا مجبور

 نباشد با آن چهره خسته و صدای خسته تر جشن را برگزار کند.

 عکسها از :خبرگزاری مهر